بخش پنجم : زراتشت‌نامه منظومهء زراتشت‌نامه كه سرايندهء آن كىكاووس پور كىخسرو پوردارا 1 است و در حدود 1570 بيت مىباشد ، نزد زرتشتيان از جايگاه خاصى برخوردار بوده و همهء ايشان بدان توجه و علاقه دارند . هرچند اين علاقه را ظاهرا نمىتوان به دليل اهميت و ويژگى ادبى اين مثنوى دانست ، زيرا از لحاظ شعرى نه‌تنها اين منظومه جزء آثار طراز اول و استوار ادبى به‌شمار نمىرود بلكه از اين منظر اشكالات فراوانى نيز به طرز سرايش اين منظومه وارد است ، اما به‌هرحال شايد به اين علت كه شاعر داراى بيانى روان و ساده است و از سويى معجزات زرتشت و پيشگويى - هايى كه دنبالهء آن دربارهء واژگونى و شوربختىهاى زرتشتيان و مصائب و تلخ‌كامىهاى وارد بر آنان تا هزارهء دوازدهم همانند آن‌چه در زند وهومن يسن آمده است ، را بيان مىكند ، در جلب‌نظر زرتشتيان مؤثر بوده است . از طرفى اين منظومه چون در نوع خود آخرين اثرى است كه در مقطعى از زمان براى نسل‌هاى بعد باقىمانده و پس از آن در طول تاريخ ، مانند آن فعلا در دست نيست ، دليلى ديگر بر ارزش و جايگاه آن باشد . اين منظومه چون يكى ديگر از متونى است كه در آن به مسئلهء موعود و آخر الزمان زرتشتى توجه شده ، ما نيز جهت آگاهى خوانندگان كليهء ابياتى كه در آن به اين